ايشان در منطقه چنداه از مناطق شهر اسکردو در خانواده اي مذهبي متولد شدند و به علت علاقه شديد به علوم اسلامي و ديني در سنين جواني براي آموزش دروس حوزوي به نجف اشرف مهاجرت نمودند و ساليان متوالي در آن شهر ساکن بودند و از محضر علماي بزرگ آن دوره بويژه آيت الله العظمي خويي(ره)، آيت الله العظمي خميني(ره)، آيت الله العظمي حکيم (ره) و ديگر بزرگان بهره بردند و از تمامي اين بزرگان در امور حسبيه و دريافت وجوهات، اجازه كتبي دارند.

ايشان درباره خاطرات دوره حضور امام خميني(ره) در نجف اشرف چنين نقل مي کنند: «هر روز به همراه چند طلبه ديگر حضرت امام(ره) را تا منزل بدرقه مي‌كرديم. در آستانه تعطيلي درس‌ها روزي نزديك منزل كه رسيدند از من پرسيدند: تو مي‌تواني به ايران بروي؟ گفتم: بله، حضرت آقا! سپس از من خواستند كه داخل منزل بيايم..وقتي رفتم ايشان نامه‌اي به من دادند و گفتند اين را به فرزندشان سيد احمد(ره) برسانم. من نامه را گرفتم و هنگام عبور از مرز آن را لاي عمامه‌ام پيچيدم تا از مرز رد كنم. ماموران مرزي گفتند بايد عمامه‌ات را هم برداري. من خيلي ترسيدم يكي از ماموران آن را باز كرد و نامه را پيدا نمود. از من پرسيد: اين چيست؟ پيش از اينكه من پاسخ بدهم گفت: حتما نامه آقاست كه آن را مخفي كرده‌اي. من ترسيده بودم نمي‌دانستم چه جواب دهم؛ اما وقتي اين تعبير را از او شنيدم دلم محكم شد و گفتم: بله. آن مأمور نامه را بوسيد و گفت: قربان آقا و نامه‌اش بشوم. بعد آن را به من داد. من نامه را به قم آوردم و نزد مرحوم سيد احمد(ره) و مرحوم آيت الله العظمي اراكي(ره) رفتم و نامه را تحويل دادم»[1]

حجة الاسلام فصيحي بعد از بازگشت به کشور مدرسه علميه جواد الائمه را در منطقه چنداه تأسيس نمودند و به تربيت طلاب علوم ديني مشغول شده و علاوه بر آن در در محکمه شرعيه (هيئت حل اختلاف) شهر اسکردو مشغول به قضاوت و رفع و فصل اختلافات و دعاوي بين مردم شدند که تا کنون بسياري از اختلافات و دشمني‌ها بوسيله اين محکمه(هيئت حل اختلاف) رفع شده اين محکمه (هيئت حل اختلاف) به همت برخي از علماي بزرگ بلتستان بويژه ايشان تأسيس شده است و تاکنون فعال است که با استقبال بسيار خوب مردم در منطقه روبرو مي باشد و از سويي احکام آن مورد تأييد دادگاه هاي قضايي حکومتي مي باشد.

حجة الاسلام فصيحي از سخنرانان به نام و معروف بلتستان مي‌باشند که در تمامي مناطق بلتستان به تبليغ پرداخته اند و سخنراني هاي ايشان با استقبال گسترده اقشار مختلف مردم هميشه روبرو بوده است.

با فرا رسیدن محرم مناطق شیعه نشین پاکستان سرتاسر سیاه پوش می‌شود و آیین‌های مختلفی طبق آداب و رسوم هر منطقه در این ایام برگزار می‌شود.

علاوه بر مراسم سخنرانی، روضه خوانی، نوحه خوانی و سینه زنی که در تمام مناطق شیعه نشین پاکستان برگزار می‌شود، «تعزیه» خوانی که «شبیه سازی» نیز به آن گفته می‌شود در بین مردم این کشور از اهمیت ویژه‌ای بر خوردار است.

«تعزیه» خوانی در مراسم عزاداری امام حسین از گذشته‌های دور در بین شیعیان پاکستان رواج و اهمیت زیادی داشته است.

شیعیان در مناطق مختلف پاکستان، به گونه‌های متفاوت مراسم تعزیه خوانی را بر پا می‌کنند و نوع اجرای این مراسم مشترکات فراوانی با مراسم تعزیه خوانی در ایران دارد.

برای اولین بار در زمان «امیر تیمور» بود که تعزیه خوانی در پاکستان رواج یافت و از آن دوران تاکنون به روش‌های متفاوت همه ساله این سنت در اکثر شهرهای پاکستان برپا می‌شود.

طبق نوشته «کیومرث امیری» در کتاب «سرزمین و مردم پاکستان»، امیر تیمور گورکانی هر سال در ماه محرم به زیارت امام حسین(ع) می‌رفت و در حرم مطهر امام بسیار می‌گریست. در دوران حکومت وی در ماه محرم به هند حمله شد و او نتوانست برای زیارت به کربلا برود.

پس از مشورت با اطرافیان دستور داد تا شبیه ضریح مبارک امام حسین(ع) را از چوب بسازند.

پس از اینکه ضریح ساخته شد، تیمور مراسم تعزیه را در اطراف این ضریح چوبی برگزار کرد. از آن پس، این ضریح ماند و سال‌های دیگر سوگواری در ایام محرم در کنار آن برگزار می‌شد.

برخی از نویسندگان نیز نوشته‌اند که سنت تعزیه خوانی از دوران صفوی که هم زمان بود با دوران امیر تیمور گرگانی در شبه قاره هند، در ایران رایج شد و به تدریج به سایر مناطق شیعه نشین هم رواج یافت که بیش از همه این سنت در هند و پاکستان مورد استقبال قرار گرفت.

ولی آنچه که مسلم است، سنت تعزیه خوانی از گذشته بسیار دور در میان مردم پاکستان رواج داشته است و تا به امروز هم همچنان این سنت پر شور برگزار می‌شود.

در حال حاضر، تعزیه خوانی و شبیه سازی در پاکستان، آنگونه که از داستان امیر تیمور نقل می‌شود، محدود نمانده است و نوع آیین‌های تعزیه خوانی تقریبا همانند چیزی است که اینک در کشورما بر پا می‌شود.

اوج تعزیه خوانی در پاکستان در ایام تاسوعا و عاشوراست که در این ایام تعزیه‌های ویژه‌ای بر پا می‌شود.

طبق نوشته کیومرث امیری، تعزیه حضرت علی اصغر (ع) یکی از مراسم‌های روز عاشورا است که مردم پاکستان در این روز گهواره حضرت علی اصغر را شبیه سازی می‌کنند.

در روز عاشورا، این گهواره در معرض دید عموم قرار می‌گیرد و عزاداران حسینی به نیت تبرک دستی بر آن می‌کشند و آن را می‌بوسند و در کنار این گهواره، روضه خوانان و نوحه خوانان روضه حضرت علی اصغر را می‌خوانند و می‌گریند.

شبیه سازی ذوالجناح که نام اسب حضرت امام حسین(ع) است، معروفترین تعزیه‌ای است که در روز عاشورا بر پا می‌شود.

شیعیان پاکستان در روز عاشورا، اسبی را که معتقد هستند از همان نژاد اسب امام حسین در فاجعه کربلاست، آماده، آرایش و تیمار می‌کنند.

با مشاهده این اسب خاطرات عاشورا و تنهایی امام حسین در اذهان مردم زنده می‌شود و آن‌ها گریه و زاری می‌کنند.

با فرا رسیدن ظهر عاشورا مردم عزادار سینه می‌زنند، ذوالجناح را می‌بوسند و آن را مخاطب قرار می‌دهند که بگو ای ذوالجناح، امام حسین را کجا پیاده کردی؟ چرا تنها برگشتی؟ چرا با امام حسین نزد اهل بیت بر نگشتی؟

طبق بررسی که کیومرث امیری انجام داده است، داستان انتخاب پرورش ذوالجناح امام حسین(ع)هم جالب و خواندنی است.

پس از انتخاب ذوالجناح از بین کره اسب‌هایی که بعضی از مردم آن را از نژاد اسب امام حسین می‌دانند، آن را پرورش و تعلیمات ویژه‌ای می‌دهند تا زمان مراسم تعزیه خوانی کاملا آماده باشد.

همچنان پس از مراسم تعزیه خوانی، کسی موظف می‌شود که ذوالجناح را در مکانی مناسب و مخصوص نگهداری کند.

در بعضی از مناطق پاکستان، مردم اراضی خود را وقف ذوالجناح می‌کنند و خوراک و دیگر مخارج ذوالجناح از اینگونه موقوفات تامین می‌شود.

چنانچه زائرین مرقد مطهر امام حسین چنین اسبی را با خود به کربلا ببرند؛ در بازگشت، احترام بیشتری خواهند یافت.

یکی از سنت‌های دیگر مردم پاکستان در ایام محرم که بیشتر در میان شیعیان شهرهای «کراچی»، «ماتان» و «لاهور» رایج است، ساخت «کشتی» است که به «سفینه النجاه» معروف است.

شیعیان پاکستان در ایام محرم با استناد به حدیث پیامبر اسلام که امام حسین را«کشتی نجات» معرفی کرده‌اند، در مقابل در ورودی حسینیه‌ها، یک کشتی کوچکی می‌سازند و علم سیاهی مزین به اسمای مبارک اهل بیت و همان حدیث پیامبر اسلام را بر آن نصب می کنند.

مردم این سفینه را شبیه کشتی نجات بخش حضرت نوح می‌دانند و به آن تبرک می‌جویند، می‌بوسند و در کنارش می‌گریند.